من و این سکوت سنگی      من و بغض عاشقانه

     شب واژه های زخمی            من و غربت ترانه

          تو و انکار حضورم            دل سپردن به سیاهی   

            یه سکوت بی سرانجام         تا لب مرز تباهی       

       شب پرواز من و تو            یه سقوط بی نهایت

      شب مرگ شاعرانه           وقت آغاز یه هجرت

        فصل نفرین شده ی ما          طرح نمناک جدایی

         روح تبدار دو عاشق             تو هجوم بی صدایی

           من و این سکوت سنگی          من و بغض عاشقانه

         شب واژه های زخمی             من و غربت ترانه 

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت  تنها ییم  را حس  نکرد

در   میان  خنده ها ی  تلخ  من

گریه  پنها نیم   را   حس   نکرد

در هجوم  لحظه های  بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن که  با  آغاز  من  مأ نوس  بود

لحظه ی پایانی ام را حس نکرد

    نپرس از من که کی ام؟؟           

        آخه خودم هم نمی دونم!!!

  نگو از غمام بگم ،گفتنی نیست 

                          نگو خدامو نشون تو بدم ،دیدنی نیست!!!  

  هر کسی تو با غچه دلش فقط یه گل داره   

                    آخه اون گل که دیگه چیدنی نیست!!!

  درد دل مال دله،زخم وجود آدمه           

                     درد دل تو یک صفحه نوشتنی نیست!!!

  همه زخمایی که روی دل آدم می شینه   

               با قلم روی ورق کشیدنی نیست!!!

  قصه لیلی و مجنون که حکایت زمون بود   

         دیگه واسه هیچ کسی شنیدنی نیست!!!

دیگه روی عشقت قیمت نذار ،به چی آخه داری می نازی؟؟؟؟؟

    وقتی عشق خریدنی نیست                    وقتی عشق فروختنی نیست!!!

فاصله بین عشق و نفرت فقط یه نقطه س!

اما همیشه اون نفرتی که تبدیل به عشق بشه قابل احترام و ارزشه !

 نه اون عشقی که به نفرت تبدیل بشه!!

  پس هیچ وقت اونقدر عاشق نشو که یک روز بهش بگی

 کاش هیچ وقت عاشقت نمی شدم!!!

   بگذریم از اینکه نه با بی عشق موندن ونه با نبودن هیچ عشقی،

دنیا به آخر نرسیده و نمی رسه!!

    کاش که هیچ وقت ،هیچ بغضی ،پشت خنده هات نقاب نزده باشه!!!

ای چرا غ هر بهونه        از تو روشن  از تو روشن

ای که حرفای قشنگت            منو آشتی داده با من

من و گنجشکای خونه               دیدنت عادتمونه

     به هوای دیدن تو              پر میگیریم از تو لونه

باز میام که مثل هرروز          برامون دونه بپاشی

من و گنجشکا می میریم         تو اگه خونه نباشی

همیشه اسم تو بوده             اول وآخر حرفام

بس که اسم تورو خوندم           بوی تو داره نفس هام

عطر حرفای قشنگت           عطر یک صحرا شقایق

تو همون شرمی که از اون           سرخه گونه های عاشق

شعر من رنگ چشاته               رنگ پاک بی ریایی

بهترین رنگی که دیدم                رنگ زرد کهربایی

من و گنجشکای خونه             دیدنت عادتمونه

  به هوای دیدن تو                پر می گیریم از تو لونه

------------------------------------

 مرز میان عشق و عادت کجاست؟؟

    من و گنجشکای خونه عاشقیم یا عادت عاشقانه داریم؟؟؟

      آغاز نکردیم اما انتظار هر روزی عشق است یا عادت؟؟؟

به کسی بنگر که برای دیدار دوباره ی تو شبانه به راه می افتد و به ریزش تند باران غرورش توجهی ندارد.چشمانش تمنای دیدن را آورده و لبهایش واژه سلام آتشین را.آری او می خواهد به تو و به باران سلام بگوید.   برای این افکار هم که شده لحظه ای کنار پنجره بایست و به او وریزش باران نگاه کن و جواب سلامش را که محتاج گفتن است بده .

آنگاه خواهی دید مسافر عشق بدون نگاه  با لبهایی کبود از سرما سر به زیر انداخته و از زیر پنجره ات می گذرد و شتاب می کند تا از فروریختن ذرات غرورش که در برابر چشمان تو پر صلابت ایستاده اند جلوگیری کند ...او به امید یک نگاه یک تبسم آمد تا شاید معنی عشق را در چشمانش بخوانی اما افسوس....

           به  من       

  یادم

یادم نمی رود آخرین وداع تو را...  ای بدون بازگشت...!

  من بی تو بارها بازگشته ام به آخرین دوراهی... 

                  به آخرین دوراهی ما بودنمان....

      من بارها بازگشته ام به خاطرات باتو بودن....

 وهمچنان نشسته ام کنار   اندوه روزهای باتو بودن...

 یکی از پرهای پروازت زمان مهاجرت جا ماند و شد تنها دلخوشی من تنها تر از تنها...

  بارها باز گشته ام به این دوراهی تاتورا بیابم اما هر بار باز تنهاوناامید بازگشته ام...

  دستم را به کنار می برم تا حس کنم که این بار که باز می گردم دستم در دست    توست و تو در کنار من...

  وقتی به خانه باز می گردم به گلها بازگشتت را مژده می دهم اما....

                      به دستم نگاه می کنم تا دستت را ببینم اما دریغ...

  باز همان پر است . پر پرواز ناعادلانه ات .پر یادگاری...آه

                               گفتی که دلت دیوونه س  دل من باتو می میره!

                 گفتمت عاشقی پاکه  عمراون مثل کویره      

                            گفتی که عمرش کوتاه  مث یه هوس می مونه!

                 گفتمت خورشید بمیره  ماه دیگه نوری نداره    

                           گفتی که ستاره می یاد جای ماهو زود می گیره!

                 گفتمت پاییز می یادش  اگه تو تنها بزاری       

                  گفتی که دنیا خزونه  پارو قلب من نزاری!

                  گفتمت روزای هفته  حتی تکراری می شن   

                            گفتی که فصلای کهنه  تو دل سال جا می شن!

                 گفتمت تنها بری تو  نای برگشتن نداری         

                  گفتی که رفتن بهونه س  نای عاشقی نداری!

                گفتمت اشک گلارو  زیر بارونا ندیدی؟              

                        گفتی که همش یه قصه س  تا حالا شبنم ندیدی؟!

                 گفتمت بعد از تو هیچ وقت  اقاقی عاشق نمیشه 

                  گفتی که عاشقی شاید  اما دیوونه نمیشه!

                 گفتمت بعد از تو می گم  دیگه خورشید برنگرده  

                          گفتی که خورشید می میره   اگه ماهو شب نبینه!

                 گفتمت چشام می مونه  منتظر به پیچ جاده 

                 گفتی که جاده خیاله  تا افق راهی نمونده!

                  گفتمت این روح خسته  واسه تو غزل می خونه   

                  گفتی که شعرای کهنه  دیگه ناتموم می مونه!

                   گفتمت قصه م همینه  دیگه رویایی ندارم 

              گفتی که وقت عبوره فرصت موندن ندارم!!!

---------------------------------

این یکی از شعر ای خودمه تقدیمش می کنم به بهترین دوستم!

 چشات آغاز شکفتن

   مخمل شبرنگ موهات

 جای امنی واسه خفتن

   خاطرت خیلی عزیزه

 واسه این همیشه تنها

   حرم آغوش بزرگت

 مثل خورشید تو شبهام

   تو غنیمت بزرگی

توی این قحطی عاشق

   توی داغ عاشقونه

 روتن سرخ شقایق

  اگه عشق باشکوهم

 پیش قلب تو حقیره

  بگو تا هر چی که دارم

 پیش پای تو بمیره

   قبل از رفتنش هر چی رو که بهش داده بودم،بهم پس داد.

                                         همه چیز رو به جز یه چیز، اونم دلم.

      دلمو پس نداد.روم نشد . خواستم چند بار برم بهش بگم ، اما نتونستم.

                       حالا برای این که خودمو آروم کنم ،به خودم می گم :

                                          (( آدم که کادوشو پس نمی گیره ))

خودرا به دیوار می چسبانم...می خواهم باقیمانده ی آفتاب به جسمم گرمی بخشد...

دستم را زیر بغل می برم و صورتم را زیر آفتاب می گیرم...

سوزی که می آید موهایم را روی پیشانی پریشان می کند..

وقتی خسته از روحی که بر جسمم سنگینی می کند ،چشم می گشایم دیگر به بن بست رسیده ام..

وقتی به اتاقم می روم تاریکی را جلوی چشم می بینم..

سیاهی است و سیاهی..مثل روزگارم...سکوت است و سکون...نه بادی و نه حتی نسیمی..

درخت ها نیز مانند من در حسرت یک نم باران می سوزند...

 خدایا !باران رحمتت را بر این زمین تشنه ببار...

 نمی خواهم گذشته را به یاد آورم..برای یافتن نورو پرواز به افقی که ندیده بودم...

 برای بال و پر زدن در هوای آزاد...بدون هیچ قید و بندی...

 رفتم ،اما نه نور را یافتم و نه ا ز پرواز چیزی جز بال شکسته نصیبم شد...

 وقتی فهمیدم که نه آبی برای آشامیدن است و نه هوایی برای استنشاق با یک دنیا پشیمانی بازگشتم...

دلم می خواست روحم را می بردم و در قفس آهین حبس می کردم...

ولی هربار هجوم این افکار برایم شکنجه آور بود...

دعا می خواندم تاروح پریشان و فراریم ونیز اضطراب درونم آرام بگیرد...

منتظر غروب بودم تا با شنیدن اذان مغرب روحم جلا یابد و جسمم آرام شود...

و بهمین دلیل مدتهاست که از خود دست کشیده ام...

هیچ وقت متوجه گذشت زمان نبودم..نه اینکه خوشیهای زندگی مرا غافل کرده باشد...

نه برای اینکه روزها برایم یکنواخت و بدون هیجان است...

می خواهم بروم .....تا به انتها ،تا به ابد...تا به نقطه ی پایان..

همراهیم می کنی ای غریب تر از آشنا؟؟؟....

سالهاست به دنبال کسی

 می گردم

.....

سالهاست به دنبال کسی می گردم

.

 که ذهنش

.

بوی اقاقی داشته باشد

.

تا بتوان در میان دستانش

.

 برای کبوترهالانه ساخت

.

سالهاست به دنبال کسی

 می گردم که

.

با شقایقها پیوند سرخی داشته باشد

.

و با کهکشانها رابطه ای سبز

.

سالهاست به دنبال کسی می گردم که

.....

   از اسم مهاجرت بیزارم و رویای سفر مجذوبم نمی کند...

  چندین سال است که با خود بیگانه ام اما گویی یک قرن است که با خود غریبه هستم...

   با حرصی سیری ناپذیر به دیگران چشم می دوزم و عبور شتاب آلود آنها را نگاه می کنم...

   همپای آنها بر سرعت گام هایم می افزایم ...

    تندو پرشتاب  می روم و برایم مهم نیست که مقص کجاست...

    دراین لحظه احساس تملک می کنم ...

    ومی خواهم با صدایی بلند فریاد بزنم که روحم متعلق به من است...

    دلم می خواهد به مهاجران فخر بفروشم...

   چنانکه آنها به من فخر فروخته اند...

    ووقتی این فخر رافروختم ،دیگر آزاد بودم...

    برگشتم زیرا از همه ی تعلق ها گسسته بودم...

   وچون پروانه ای آزاد سیر باغ می کردم...

    ولی با اینحال تنها یک مشت خاک سهم همه ی شب های  تنهایی و بی ستاره ام بود...

    بهار،طراوت و تازگی،مشتی خاک آغشته به گلاب نصیبم کرد...

    وباد از آن برایم خاک تیمم ساخت...

    وبقیه آن را پای جلبک های سبز ریخت...

     آیا این سزاوار است که از این همه صداقت فقط مشتی خاک آغشته به گلاب نصیبم شود؟؟؟...

      آیا این واقعا حق است یا در قاموس کوچک دنیای من بزرگی این حق نمی گنجد!!!..

      نمی دانم؟؟؟...

 خوش به حالت آی پرنده                                  که می تونی پر بگیری

 خوش به حالت که می تونی                             بی سروصدا بمیری

 خوش به حالت که کسی نیست                        روی قلبت پا بزاره

 خوش به حالت که شب وروز                               واست هیچ فرقی نداره

خوش به حالت که می تونی                                بری تا میون ابرا

خوش به حالت که تونیستی                                روزمین آدمک ها

 آی پرنده که  دو با لت                                         نمی گیره رنگ پیری

   خوش به حالت نکشیدی                                  مثل من رنج اسیری  

مرگ پیوند عجیبی است میان من و تو

مثل یک رویش عشق

مثل یاسی ست که در حال شکفتن مانده ست

مثل شوریدگی مجنون است

که تب لیلی داشت

مثل مادر که فرا می خواند کودک را

مثل هر چیز قشنگی که تو می دانی

باید اینک مهیا سازم

توشه رویش عشق

وهمان شوریدگی مجنون را

وچقدر شیرین است

آن رهی را که به تو ختم شود

دل من بی تاب است

آه باید بروم

لحظه ی رویش من ،رویش تو

بهترین لحظه پیوند رسید

زبان مرد شب را فقط مرد شب می داند.

ودراین مکان و این دنیا هیچ کس مرد شب نبودومن با هدفها مرد شب شدم.

حرف درد بسیار است و بدبخت آنکس که غمخواری نداشته باشد...

با تو گفتم که می شود خوب بود و جفای دیگران را ندید...تو این را باور کن...

آن که شب را برای رسیدن به فردا انتخاب می کند خواب را فراموش خواهد کردوآن که روز را بر می گزیند خوابی شیرین خواهد داشت ومن شب را انتخاب کردم...

چون از هیاهو بیزارم ...

می شود در شب زندگی کرد و خسته نشد...

من هرگز نخواستم مهم باشم ...ولی به هر حال که می داند بیخوابی چیست و شب چگونه است؟؟؟

اطرافیان من روز را دیده و باور دارند....

چه کسی می داند تا صبح ستاره ها را شمردن و با آنها دردو دل کردن  یعنی چه؟؟...

چه کسی می داند تا به صبح در دل دعا کردن که شاید فردا خورشید نتابد و طلوعی دگر نداشته باشد یعنی چه؟؟...

چه کسی می داند چشم های سرخ به خون نشسته که سالهاست خواب را فراموش کرده یعنی چه؟؟..

حرف درد بسیار است....

تو به پروانه ها فکر کن که در انتظار بهار در پیله جای می گیرند و به آینده نگاه کن که روشن و صاف در انتظارت نشسته....

چه فایده که دمل شکافته است...مرحمی اگر می بود سالهای پیش باید بر آن نهاده می شد که چرک نکند ......این زخم کهنه و علاج ناپذیر است....

دارویی که من می خورم تاثیری موقت دارد...

من و شب و ستاره ها به درد کشیدن عادت داریم.

به راستی باور کردم که شب تیره پایانی ندارد...

     حتی خنده های غریبت و نگاههای پرزغمت....

        به لحظه ای که عمق سکوتت پربود ازحرفهای نگفته ودردهای بی درمان....

                     ومن چه ابلهانه در شلوغی حرفهایم اصرار به گفتن ناگفته هایم  

                          چقدر کودکانه به انتظار شنیدن ناشنیده هایت بودم ....

           وچقدر ناامیدانه به رویاهایت پایان دادم.....

     وحال با گذر زمان ،پس از همه از دست رفته ها به همه چیز می اندیشم....

            به اشتباه تکرار ناپذیر و غرور از دست رفته هر دویمان....

                  وکاش فرصتی دوباره داشتیم ،برای تکرار ثانیه های بودن.....

                           کاش فرصتی دووباره داشتیم برای پرواز به افق.........

                                   کاش فرصت دوباره داشتیم برای عاشق شدن.......

سالهاست جاده ها سر به زیروساکت به راه خود ادامه می دهند...

بی آنکه منتظرگامهای من باشند و اشاره ی تو....

به من گفته بوذی بهشت نزدیک است و گاهی در حیاط خانه مان هم می توانم آنرا ببینم...

وامروز که باران همه آرزوهایم را خیس کرده است ...دفترچه ام شبیه بهشت شده است..پرازگلهایی که به نام تو روییده اند.

به من گفته بودی عشق بی آنکه دربزند می آید..با فانوسی در دست و برقی در چشمان و امروزکه می توانم دنیارادریکی از سلولهای تو ببینم...عشق در اتاقم نشسته است و به من لبخند می زند.

هرروزبه تو فکرمی کنم واز خودم می پرسم آیا درختان و پرندگان خواب می بینند؟؟؟

آیا درختان می توانند بوی تورا حس کنند؟؟؟ آیا پرندگان می توانند برای تو شمعی برافروزند؟؟؟

ازتو با چه کسی حرف بزنم؟؟؟

چه کسی باور می کند که بهشت را در دستهای تودیده ام و زمین راکه باهمه عظمتش روی دگمه ی پیراهنت نشسته بود؟؟؟

چه کسی باور می کند جنگل های انبوه دنیادر گیسوان دلتنگ تو گم می شوند؟؟؟

ترانه ای که برای تو سروده ام ...از گفتگوی موجها و ساحل زیباتر است...اما ازسکوت تو زیباتر نیست.

دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته باشند.

وتو با انگشت هایت روی شیشه مه گرفته بنویسی:((اگر چراغ عشق روشن باشد..هزار کوهستان هم نمی تواند بین ما فاصله بیندازد))

اما دریغ....!!!

زیر لب زمزمه می کنم دوستت دارم تا ابد.....

سکوتم از رضایت نیست         دلم اهل شکایت نیست

                                                                تا بشیم مثل قناری

                             پرو بالمون رو چیدن

                                                                دیگه نیست راه فراری

                           قفل زدن یه قفل محکم

                                                                  به در آهنی اون   

                            دنیا رو گرفتن از ما                     

                                                                موندیم اینجا توی زندون

                            نمی تونیم پر بگیریم

                                                                 داریم از غصه می میریم

                             چرا تو دنیا من و تو

                                                                 توی چنگ غم اسیریم؟؟؟

                            آدمای سنگی و سرد

                                                                 حرمت عشقو شکستن

                            حکم ما شد قفس وغم

                                                                   اونا تا ستاره رفتن

                             رسم این دوره زمونه

                                                                  همیشه عاشق کشونه

                            دیگه تکیه گاه نداریم

                                                                   واسه بغضای شبونه